Przeskocz do treści

Przyczyny chorób

Przyczyną choroby jest defekt kolagenu typu I, który jest głównym składnikiem tkanki łącznej skóry, kości, ścięgien i ścian naczyń krwionośnych. Zanim kolagen przyjmie swoją ostateczną formę przechodzi wiele stadiów przemian pośrednich. W jednym z etapów powstaje tropokolagen składający się z trzech łańcuchów polipeptydowych splecionych ze sobą w jeden warkocz oraz dodatkowo połączonych między sobą. Dwa z nich zwane łańcuchami alfa 1, są identycznej budowy, natomiast trzeci alfa 2 różni się składem aminokwasów. Każdy z tych łańcuchów zawiera ok. 1000 aminokwasów i tworzy
lewostronną spirale, natomiast wszystkie trzy łańcuchy alfa zwinięte są w prawoskretną tzw. superspiralę. Zaburzenia jakiegokolwiek etapu dotyczącego budowy kolagenu lub funkcji genu prowadza w ostateczności do nieprawidłowej struktury i funkcjonowania układu kostowiezadłowego.
Skóra jest jednym z najważniejszych organów naszego ciała - nie mniej ważnym niż serce czy płuca. Jej budowa biologiczna i funkcje fizjologiczne są tak złożone, że wszelkie obrażenia i choroby skórne (np. stany zapalne) wymagają szczególnego traktowania.
Poszczególne warstwy skóry powstają w trakcie rozwoju zarodka ludzkiego z ektodermy (naskórek i jego wytwory) i mezodermy (skóra właściwa). Zarodek we wczesnych stadiach rozwoju jest pokryty komórkami zewnętrznego listka zarodkowego (ektoderma), która u organizmów pierwotnych stanowi powlokę zewnętrzną ciała. Już, u płodu do ektodermalnej powłoki dochodzi od wewnątrz silna warstwa łącznotkankowa pochodząca z mezodermy, tworząc ostateczną powłokę ciała - skórę (cutis).

Organizm człowieka dysponuje szeregiem mechanizmów mechanizmów barier ochronnych, wśród których na szczególna uwagę zasługuje m.in. skóra. Błony śluzowe różnią się od skóry tym, że funkcję naskórka spełnia w niej wielowarstwowy nabłonek który nie posiada warstwy rogowej. Ich głównym mechanizmem obronnym jest warstwa śluzu odnawiającą się co 10 -20 minut i wytwarzana przez komórki gruczołowe błony śluzowej. Owo odnawianie powoduje niedopuszczanie drobnoustrojów do wtargnięcia do wnętrza organizmu.. Śluz zawiera substancje przeciwbakteryjne takie jak: lizozym, przeciwciała, fagocyty. Szczególnie dużą zawartość lizozymu wykazują łzy.
Prawidłowo zbudowana i funkcjonująca skóra stanowi ważną przeszkodę dla drobnoustrojów nie tylko ze względu na swe właściwości mechaniczne, lecz również ze względu na dobrze rozwinięty układ siateczkowo- sródbłonkowy (komórki tego układu biorą czynny udział w fagocytozie- wchłanianie bakterii, czyli komórki tego układu wchłaniają bakterie - pożerają).
Makrofagi sa mniej ruchliwe niż np. leukocyty i ich zasięg jest bardziej zlokalizowany.
Skóra jest największym organem człowieka, zajmującym powierzchnię ok. 1,5-2 m2. Jej masa wraz z tkanką podskórną wynosi przeciętnie 18-20 kg (świeżej tkanki), w tym na naskórek przypada ok. 0,5 kg, a na skórę właściwą ok. 3,5 kg. Grubość skóry waha się od 0,5 do 4 mm, przy czym najbardziej zmienna jest grubość warstwy rogowej naskórka, która zależy przede wszystkim od okolicy ciała, ekspozycji na promienie ultrafioletowe i urazy. Komórki skóry tworzą największy organ ludzkiego organizmu. Stanowi on niemal 15% wagi ciała i ma około 2 m2 powierzchni. Składa się z wielu warstw wysoko wyspecjalizowanych komórek.
O wyglądzie skóry decyduje ogólny stan zdrowia, wiek, płeć, sposób życia oraz szeroko pojęte warunki zewnętrzne.
Aby zachować jak najdłużej urodę i dokonać świadomego wyboru środków oraz pielęgnacji skóry należy poznać jej strukturę i sposoby funkcjonowania.